มันก็คือวัน….วันหนึ่ง

“วันเกิด” ดูเหมือนเป็นวันพิเศษ ที่ใครๆ อยากให้มันพิเศษกว่าวันอื่น  ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่จริงๆ แล้วมันก็เป็นวันธรรมดา มีค่าเท่ากับ 1 วัน เหมือนวันอื่นๆ   ไม่ได้มีมากกว่า 24 ชั่วโมงซะเมื่อไหร่

ความพิเศษของมัน อยู่ตรงไหน    อยู่ที่เราสมมุติมันขึ้นมาเองตะหาก….เรื่องที่ควรรำลึกถึงก็ควรจะเป็น  แม่ ผู้ให้กำเนิด   ส่วนเรื่องอื่น..ก็เป็นส่วนประกอบของชีวิตในหนึ่งวัน

วันนี้ไม่ได้ทำอะไรพิเศษเลย ตื่นสายโด่งด้วยเสียง sms จากริเวียร์  อ่านแล้วยิ้มทั้งขี้ตา แล้วก็นอนต่อ  ริเวียร์บอกว่า” Happy bithday นะจุ๊ ขอให้กิจการรุ่งเรือง ขอให้แกได้ทำแต่สิ่งที่รักและมีความสุขนะแก ^^”      แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์โทรมา Happy birthday จากคุณแฟน ที่ไม่เคยจำวันเกิดแฟนได้เลย นี่เพิ่งปีแรกที่จำได้หลังจากหลายปีผ่านไป  นี่คงเรียกว่าเซอร์ไพรส์ล่ะมั้ง ^^

ไม่ได้ไปวัดวันนี้คงไม่ผิดใช่มั๊ย… กะจะไปวันที่อยากไป     ติดรถมอเตอร์ไซค์น้องชายออกไปร้านหนังสือ  แวะซื้อสายกีตาร์กับปิ๊คกีตาร์คนละอัน ที่ร้าน โดเรมี  เจ้าของร้านแก่มากแล้ว  “เค้าเล่นดนตรีเป็นรึปล่าว” ฉันถามน้อง     “ก็คงเป็นแหละไม่งั้นเค้าคงไม่เปิดร้านนี้หรอก”    มันเป็นร้านขายเครื่องดนตรีเล็กๆ ในเมือง คาดว่าคงเกิน ยี่สิบปีแล้ว    เจ้าของร้านถามว่าเล่นบ่อยรึปล่าว  กีตาร์รุ่นไหน  ฉันหัวเราะแหะๆ “รุ่นโบราณอ่ะคะ 20 ปีแล้ว” แกบอกว่ามีรุ่นใหม่นะตอนนี้    ลุงแกก็คงอยากเสนอสินค้าตัวใหม่อ่ะนะ

ไปร้านเดอะบุ๊ค ตัดใจซื้อหนังสือเล่มใหม่ของใบพัด  จริงๆ คิดว่าอยากจะยืนอ่านให้จบแต่ก็อยากนั่งอ่านสบายๆ  ก็ตัดใจซื้อมาเพราะอยากอ่านต่อว่าชีวิตหลังการลาออกครั้งสุดท้ายของใบพัดจะเป็นยังไงต่อ      ไปนั่งอ่านร้านโกปี้  อ่านรวดเดียวจบ  แง้ น่าจะยอมยืนอ่านที่ร้านนะเนี่ย  แต่ก็ไม่เป็นไรเป็นการช่วยสนับสนุนให้คนทำงานเขียนมีกำลังใจในการเขียนต่อไป…

ออกจากร้านโกปี้ออกมายืนรอรถสองแถวสีชมพูหรือรถโพ้ท้องของชาวภูเก็ต    มอเตอร์ไซค์บีบแตรก็ไม่สน เพราะชั้นจะยอมจ่ายแค่สิบบาท รอนานก็รอ…เพราะไม่ได้รีบไปไหน  เมื่อก่อนยืนรอรถเมล์ยังรอได้ ใช้เวลารอกับการเดินทางถึงที่หมายประมาณ สี่สิบนาที

กลับมาบ้าน..อินเตอร์เนตใช้ได้แล้ว ก็ดีใจอยู่ประมาณห้านาที… ทำไมวันนี้มันเซ็งๆ   จัง  พูดจากับแม่ก็ไม่เคยคุยกันได้เกินห้านาที  ถ้าเราไม่ต้องคุยอะไรกันเลยน่าจะดีกว่า  ไม่ต้องมีอารมณ์     มีคนเคยบอกว่า อย่าใช้อารมณ์นำทางชีวิต…

ความคาดหวังมักจะมาพร้อมกับความผิดหวัง…

Advertisements
This entry was posted in Journal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s